(Ба муносибати 24 ноябр Рӯзи Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон)

Парчами Ҷумҳурии Тоҷикистон мисли пули рӯшан байни гузашта ва оянда аст. Он дар бод мепарад, таърих, орзуҳо ва умедҳоро дар худ нигоҳ медорад. Сурх, сафед, сабз — на танҳо рангҳо, балки рамзҳои қудрат, покии ниятҳо ва ҳамоҳангӣ бо Ватан мебошанд. Имрӯз тамоми миллат ба ин Парчам тарафи фахр ва муҳаббат менигарад.
Парчами давлатии муосири Ҷумҳурии Тоҷикистон дар соли 1992, баъд аз ба даст овардани истиқлолият, тасдиқ шуд. Аммо таърихи рамзҳои миллати тоҷик ба садсолаҳо мерасад. Ҳанӯз дар даврони давлати куҳан ва ханствоҳо байрақҳои худ буданд, ки арзишҳои фарҳангӣ ва рӯҳонии халқро таҷассум мекарданд.

Дар зери роҳбарии донишманди Пешвои миллат, муҳтарам Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, парчам рамзи ваҳдат ва пешрафти кишвар гардид. Маҳаттари ҳифзи мероси рӯҳонӣ ва фарҳангӣ, эҳтиром ба таърих ва тарбияи ватандӯстӣ дар барномаҳои давлатӣ, ки аз ҷониби роҳбарияти кишвар таҳия шудаанд, борҳо таъкид гардидааст. Ташаббусҳои мазкур сабаб шуданд, ки Рӯзи Парчами давлатии Тоҷикистон ба рамзи воқеии ваҳдати миллӣ ва ифтихори миллат табдил ёбад.
Тавре ки Пешвои миллат мегӯянд, «зери парчами Ҷумҳурии Тоҷикистон одамони гуногун аз ҷилдҳо ва мавқеъҳои иҷтимоӣ, вале бо як дили пур аз муҳаббат ба Ватан муттаҳид мешаванд».
Ранги сурх — рамзи мардонагӣ, мубориза барои озодӣ ва шуҷоати гузаштагон.
Ранги сафед — покии ниятҳо, эҳёву бозсозии рӯҳӣ, ҷустуҷӯи дониш.
Ранги сабз — ҳосилхезӣ, ҳаёт, ҳамоҳангӣ бо табиат.

Тақсимоти заррин бо ҳафт ситора дар маркази парчам — рамзи сарвати рӯҳӣ, ҳикмат ва мероси таърихии миллат мебошад.
Ҳар як хат, ҳар як сояи парчам маънои амиқ дорад ва ёдрас мекунад, ки қудрати кишвар дар халқ ва анъаноти он аст.
Парчами давлатӣ, монанди Нишони давлатӣ ва Суруди миллӣ, ки хусусияти миллӣ доранд, ифтихори ҳар ватандӯстро ба вуҷуд меоранд — на танҳо пиронсолон, балки ҷавонон низ. Зери Парчами давлатӣ халқи мо муттаҳид мешавад, то ҳадафҳои созандаеро, ки роҳбарияти олии сиёсӣ таҳия кардааст, амалӣ намояд.

Ҳангоми болоравии парчам дар майдонҳо ва кӯчаҳо, ҳисси ваҳдат ва ифтихори ватандорӣ пайдо мешавад. Мардуми наслҳои гуногун — сокинони шаҳр ва деҳот, донишҷӯён ва нафақахӯрон — дар шодии идона муттаҳид мешаванд. Рангҳои сурх, сафед ва сабз на танҳо гузашта ва ҳозир, балки орзуҳо ба ояндаро низ ифода мекунанд. Ин парчам ёдрас мекунад, ки Истиқлолият, Сулҳ ва Ваҳдат арзишҳое мебошанд, ки бояд ҳифз ва афзун гардонда шаванд.

Рӯзи Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон — иди тарбиявӣ ва ватандӯстӣ буда, пайванди рӯҳӣ байни наслҳоро мустаҳкам мекунад ва ба сохтани созандагӣ илҳом мебахшад. Зери парчами Ҷумҳурии Тоҷикистон роҳҳо ва мактабҳо сохта мешаванд, марказҳои фарҳангӣ боз мешаванд, варзиш ва илм рушд меёбад. Парчам ба ҳар шаҳрванд ёдрас мекунад, ки қудрати кишвар дар халқи он, заҳмат ва кӯшишҳои онҳо барои ободии Ватан аст.
Бигзор парчам ҳамеша бар Ватан парафшон бошад, ба дастовардҳо, заҳмат ва эҷоди созандагӣ илҳом бахшад ва ҳамаи моро дар талоши ояндаи дурахшон муттаҳид созад.

Маҳмадалии Ҷурахон - сардори бахши таҷрибаомӯзии Донишгоҳи инноватсия ва технологияҳои рақамии Тоҷикистон